Zo we zitten eindelijk een beetje in de 'normale' wereld! In Mampong hebben we al dagen geen stroom, dus geen telefoon, geen camera, geen licht en geen internet....Een aantal dagen geleden heeft het wat geonweerd en toen is er een boom op de electriciteitsmast gevallen..... Dit kan nog dagen gaan duren en daarom zijn we vandaag naar Kumasi gegaan, daar heb ik net eerst maar eens mijn telefoon opgeladen!

Afgelopen zondag waren Suzanne en ik van plan om naar grotten te gaan een paar dorpjes verderop. Daar aangekomen werden we meteen aangesproken door een mannetje op een fiets en we moesten mee naar de Chief (dorpshoofd). Voordat we het dorp mochten betreden moesten we aan hem voorgesteld worden, zag het al helemaal voor me: zo'n machtige man met een gewaad aan en een kroon op!

Gelukkig viel het erg mee, daar aangekomen moest de Chief nog uit bed gehaald worden, hij had de dag er voor een feestje gehad. Met zijn slaapkop werden we aan hem voorgesteld, best een coole man! Na een tijdje babbelen kwam hij erachter dat we naar de grotten wilden... daarvoor geldt een legende en we moesten een fles schnaps kopen. Wij het hele dorp afgezocht naar een fles sterke drank, maar nergens te vinden... Terug bij de Chief aangekomen had hij nog wel een flesje (van gisteravond) staan. Nou goed... op zoek naar de grotten. De gids had ook een kater dus werden we geleid door een wazig mannetje die er echt werkelijk niets vanaf wist en weinig Engels sprak. De grotten stelden niets voor en er zaten veel te veel vleermuizen dus daar zijn we uiteindelijk maar 3 minuten binnen geweest. Wat een dag, dat dorp met die chief was geweldig maar die grotten......

Maandag was het zo ver, op naar Mampong Babies home! We moesten er om half 8 zijn en werden toen voorgesteld aan Mabel het hoofd van het weeshuis. Ze leek zo op het eerste gezicht niet heel aardig en dat was ze eigenlijk ook niet.... maargoed met haar hoeven we ook niet te werken!

Kim en Monique, 2 vrijwilligers ook uit Nederland, waren er ook nog dus ze hebben ons alles laten zien en een beetje verteld wat we moeten doen. Meteen zag je dat het er hier heel anders aan toe gaat dan in Nederland, wow wat een verschil! De begeleidsters gaan best wel hardhandig om met de kids en ze hebben geen eigen speelgoed, geen eigen kleding en geen eigen bedje... Toch wel een beetje heftig om te zien! Gelukkig maken de kinderen echt alles goed, zij zijn echt geweldig! Ze lachen en knuffelen alleen maar en als we ballonnen en bellenblaas meenemen zijn ze helemaal gelukkig! Maar goed dat hier vrijwilligers komen want anders wordt er vrij weinig met de kinderen gedaan.

In deze paar dagen dat we daar zijn geweest zijn er al 2 nieuwe kindjes binnen gebracht. Eentje van 3 dagen en eentje van 6 weken! Heb nu al zin om maandag weer te gaan werken!

Vrijdag is Suzanne best wel ziek geworden en zijn we naar het ziekenhuis gegaan in Mampong... Ze heeft Malaria, gelukkig valt het mee en is het goed te verhelpen met pillen en moet het snel weer over gaan! Het ziekenhuis alleen al was een hele attractie, niet te geloven wat je daar allemaal zag. Er was bijvoorbeeld geen vloer en overal hingen spinnenwebben. Jullie weten allemaal hoe een rolstoel eruit ziet, hier ziet ie er iets anders uit: een plastikke tuinstoel op de wielen van een rolstoel gezet/geplakt.... De hygiene is er ver te zoeken..

Wij gaan zometeen weer terug naar Mampong voordat het donker wordt! Ik probeer er nog een berichtje op te zetten voordat ik terug naar Nederland ga maar dat ligt toch aan de electriciteit...

Groetjes nadine